به گزارش حیات، در طی این سال‌ها جریانات سیاسی همه بخش‌های اقتصادی از جمله بخش مسکن را تحت تاثیر خود قرار داده بود. بخش مسکن طی این سال‌ها تنها طرح مسکن اجاره به شرط تملیک را در دستور کار خود قرار داده بود که بنا بود 50 درصد آورده این طرح از بودجه عمومی دولت و 50 درصد مابقی از منابع داخلی وزارت مسکن وقت تأمین شود که عملاً بخش مسکن نتوانست بودجه کافی را جذب کند و همین امر موجب افت تولید مسکن شد و می‌بینیم که در این 4 سال در مجموع تنها یک میلیون و 223 هزار واحد مسکونی ساخته شد که رقم بسیار پائینی است اما تولید مسکن در سال‌های 80 تا 83 که آرامش نسبی بر فضای کشور حاکم بود با افزایش خوبی مواجه شد. در این مدت تولید مسکن به یک میلیون و 905 هزار واحد رسید که حدود 700 هزار واحد از دوره قبلی بیشتر است.اما در دوره 84 تا 87 بخش مسکن توجه خود را معطوف به مقوله عدالت اجتماعی کرد و در همین سال‌ها بود که دولت موظف به ارائه طرح جامع مسکن شد و صفر کردن قیمت زمین که یکی از موارد مطرح شده در طرح جامع مسکن بود را به مرحله اجرا درآورد.در قالب طرح جامع مسکن صفر شدن قیمت زمین طرحی بود که می‌بایست توسط شهرداری‌ها و از ظرفیت خود آنها و برای افراد کم درآمد به اجرا درآید اما بعدها این طرح به یک طرح ملی تبدیل و مسئولیت آن به دولت واگذار شد.بخش مسکن طی سال‌های 84 تا 87 توانست تولید خود را به رقم 2 میلیون و 849 هزار واحد برساند. اما ساخت مسکن در سال‌های 88 تا 91 به دلیل اجرای طرح مسکن مهر و تاثیر مثبت آن بر فعالیت دیگر زیربخش‌های بخش مسکن به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت و از مرز 4 میلیون واحد مسکونی نیز گذشت. گفته می‌شود این رقم در تاریخ مسکن ایران بی‌سابقه بوده است.در این دوره علاوه بر افزایش ساخت مسکن، بازار مسکن به ثبات نسبی رسید و سوداگران کم‌کم از این بخش خارج شدند.